مهدی است آن که نهضت قرآن به پا کند/ مهدی است آن که نیک و بد از هم جدا کند
مهدی است آن که پرتو توحید پاک را/ در قلبهای تیره و آلوده جا کند
مهدی است آن که در شب میلاد او، خدا/ او را به «مَرحَبا لَکَ عَبِدی» ندا کند
مهدی است آن که حسن دل آرای احمدی/ از چهرهی مبارک خود رونما کند
مهدی است آن که پرچم اسلام راستین/ بر قلعه های محکم دشمن به پا کند
مهدی است آن که کاخ عظیم ستمگران/ با یک نهیب خویش ، دچار فنا کند
مهدی است آن که دادسرای نهایی اش/ بر پایه های عدل الهی بنا کند
مهدی است آن که کینه وبغض و نفاق را/ تبدیل بر محبت و صلح و صفا کند
مهدی است آن که چشمه فیاض علم را/ بر تشنگان دانش و عرفان عطا کند
مهدی است آن که از نظری بر جمال او/ هر دردمند غمزده کسب شفا کند
مهدی است آن که مژدهی فجر طلوع خویش/ از پایگاه کعبه به گوش آشنا کند
مهدی است آن که دولت عدل جهانی اش/ حق عظیم عترت و قرآن ادا کند
مهدی است آن که وقت نمازجماعتش/ عیسی به صد نیاز به او اقتدا کند
مهدی است آن که تابش خورشید طلعتش/ قبر نهان فاطمه را بر ملا کند
برخیز و باز دامن لطفش «حسان» بگیر/ شاید که از کرم به تو هم اعتنا کند
درباره عید فطر، این عید بزرگ و سعید كمتر کتابی درخور منتشر شده، میتوان گفت که متاسفانه هنوز اهمیت و شان آن درک نشده است. اهمیت عید فطر به هیچ عنوان از شب قدر کمتر نیست. این در کلام معصوماني چون حضرت سیدالساجدین امام سجاد (ع) قابل مشاهده است. حضرت امیر مومنان امام علی بن ابیطالب (ع) نیز چند شب را احیا میگرفت که دو شب از این شبها، یکی نیمه شعبان بود و دیگری شب عید فطر. عجیب است که اغلب ما شب عید فطر را که شب پاداش است رها میکنیم. مگر پاداش 30 روز روزهداری را نمیخواهیم؟
رئیس دفتر مقام معظم رهبری خاطراتی ناگفته از نحوه زیارت ائمه توسط آیتالله خوشوقت مطرح کرد.
حقیقتا چیزی که این جوانان را وادار کرده و در این وادی پیش برده، عشق است؛ والا ما اینها را تشویق معمول و مرسوم مالی هم نکرده ایم و امتیازات خاصی هم برایشان در نظر نگرفته ایم . ما بعضیها را واقعا می بینیم که خیلی خوب و برجسته اند و من آنها را خیلی دوست می دارم و صداهایشان را می پسندم؛ لیکن همین طور فقط می گوییم احسنتم، بارک الله، خوب می خوانی! تشویق ما همین است .
بعضی از این جوانان، وقتشان دارد دیر می شود . حالا این آقای پرهیزگار که الحمدلله حافظ قرآن است؛ لیکن بعضی از آقایان هستند که سنهایشان دارد بالا می رود و وقتشان دیر می شود . من عقیده ام این است که حفظ قرآن باید از بچگی شروع بشود؛ یعنی حدودا از دوازده سالگی، سیزده سالگی؛ «التعلم فی الصغر کالنقش فی الحجر» . (۱) اگر ان شاءالله آقای مقدم (۲) همت بکنند و آن طریقه را راه بیندازند، فکری کرده ایم که ان شاءالله بچه ها تشویق بشوند و بتدریج ذره ذره حفظ کنند .
ما در سالهای قدیم، دوره ی بی قرآنی را در این مملکت گذراندیم؛ قرآن بتدریج داشت از همه جای کشور جمع می شد . در گذشته های دور، مکتبخانه یی بود که بچه ها قرآن را در آن جا یاد می گرفتند؛ لیکن در دوران پهلوی اینها را بکلی از بین برده بودند؛ این مدارس رسمی هم که مطلقا چنین چیزی نداشت . البته فقط تعدادی از این جلسات و دوره های قرآن فعالیت داشتند و بعضی از افراد در گوشه و کنار کشور تهران، مشهد، اصفهان و سایر جاها مشغول بودند؛ اما هیچ چیز نبود؛ هرچه شده، از انقلاب به این طرف است؛ درعین حال ما احساس می کنیم که از کاروان فراگیری و انس با قرآن عقب هستیم .
در آن دوران طاغوت، من در مشهد جلسات تفسیر و درس قرآن داشتم؛ به جوانانی که می آمدند، می گفتم که هر کدام از شماها یک نسخه ی قرآن در جیب بغلتان داشته باشید؛ اگر در جایی منتظر کاری می ایستید و فراغتی پیدا می کنید یک دقیقه، دو دقیقه، پنج دقیقه، نیم ساعت قرآن را باز کنید و به تلاوت آن مشغول شوید، تا با این کتاب انس پیدا کنید . تعدادی که این طور عمل کرده بودند، هرچند بسیار اندک بودند، لیکن احساس می کردم که اینها با این که غالبا هم عربی نمی دانستند، اما از لحاظ فهم معارف اسلامی، از دیگران برجسته تر بودند و به طور ممتازی با آنها تفاوت داشتند .
انس با قرآن، معرفت عمومی یک کشور را بالا می برد . قرآن، همه چیز ماست؛ نور است . این جوانان ما از وقتی که با قرآن مأنوس شدند، وضعیت خیلی فرق کرد . ما در طول هشت سال جنگ، زیر آتش توپ و تفنگ، جوانانی را در جبهه ها داشتیم که به مجردی که بر زمین می نشستند و اندک فراغتی پیدا می کردند، قرآنشان را باز می کردند و مشغول تلاوت می شدند؛ یا مثلا اگر در اتوبوس و یا کامیون نشسته بودند و داشتند می رفتند، قرآنشان را درمی آوردند و بنا می کردند به خواندن . این است که ما می گوییم قرآن همه چیز ما بوده است . الان هم به برکت قرآن، کشور رو به پیشرفت است .
امیدواریم که خداوند همه ی ما را در دنیا و آخرت با قرآن محشور کند . ان شاءالله زندگی ما قرآنی باشد و به سمت اهداف این کتاب شریف حرکت کنیم و ممات ما هم با معرفت قرآن و در خدمت قرآن قرار گیرد .
پی نوشت:
۱) شرح نهج البلاغه، ج ۱۶، ص ۶۶
۲) رئیس شورای عالی قرآن صدا و سیما
منابع مقاله:
حدیث ولایت، ج ۹، دفتر مقام معظم رهبری ؛
آیت الله العظمی بهجت(ره)می فرمودند:روایت داریم که اسم اعظم در سوره حمد متفرق می باشد.اگر کسی سوره حمد را به این نیت بخواند،مثل اینست که اسم اعظم را هم میداند.کسی که حاجتی داشته باشد و اسم اعظم را قصد بکند میتواند همین سوره حمد که این همه آثار دارد بخواند.
تفکر نما در رنگ آسمان،آن را به این لون آفریده برای آنکه موافقترین رنگهاست برای دیده و نور بصر را تقویت می نماید حتی آنکه اطباء می گویند که:اگر کسی را ضعفی در دیده پدید آمده باشد باید که نظر کند به کبود مایل به سیاهی،و بعضی از طبیبان حاذق حکم کرده بود برای کسی که کندی در بینایی او بهم رسیده بود که پیوسته نظر کند در تغار کبودی که مملو از آب باشد.پس تفکر نما چگونه رنگ آسمان را کبود مایل به سیاهی گردانیده که مکرر نظر کردن به آسمان به دیده ها ضرر نرساند،پس آنکه حکما و دانایان بعد از تجارب بسیار پی به آن برده اند،چون در خلقت حکیم علیم نظر می کنی موافق آن می یابی و حکمت بالغه الهی در همه چیز ظاهر است.باید که عبرت گیرندگان از آن عبرت گیرند و تفکر نمایند در آن ملحدان.
علامه مجلسی(ره)
-که صد هزار تومان کمک در راه خدا مبلغ بسیار هنگفتیه اما وقتیکه با همون مقدار پول به خرید میریم کم به چشم میاد!
-که یک ساعت عبادت در مسجد طولانی به نظر میاد اما یک ساعت فیلم دیدن به سرعت میگذره!
-که وقتی مسابقه ورزشی تیم محبوبمون به وقت اضافی میکشه لذت میبریم و از هیجان توی پوست خودمون نمیگنجیم اما وقتی مراسم دعا و نیایش طولانیتر از حدش میشه شکایت میکنیم و آزرده خاطر میشیم!
-که خوندن یک صفحه و یا بخشی از قرآن سخته اما خوندن صد سطر از پرفروشترین کتاب رمان دنیا آسونه!
-که سعی میکنیم ردیف جلوی صندلیهای یک کنسرت یا مسابقه رو رزرو کنیم اما به آخرین صف نماز جماعت یک مسجد تمایل داریم!
-که شایعات روزنامه ها رو به راحتی باور میکنیم اما سخنان قران را به سختی باور میکنیم!
-که همه مردم میخوان بدون اینکه به چیزی اعتقاد پیدا کنند و یا کاری در راه خدا انجام بدهند به بهشت برن!
خنده داره
اینطور نیست؟
دارید فکر میکنید؟
محك ایمان
آموزههای حدیث عرض دین حضرت عبدالعظیم حسنی
قسمت اول
مقدمه
دین، ابتدا بر قلب و روح انسان مینشیند و از آنجا به سوی اعضا و جوارح رشد و نما میكند. از این رو، آنچه در دین اساسیتر است، عمل جوانحی و قلبی یعنی ایمان و اعتقاد قلبی است. به همین مناسبت، به عقاید «اصول دین» و به اعمال «فروع دین» اطلاق میگردد. آدمی با ایمان و اعتقاد به معارف ضروری یك دین، در جرگه پیروان آن دین قرار میگیرد، و در صورتی كه برخی از اعتقادات پایهای دین را منكر شود، از دین خارج میشود و اعمال جوارحی او مقبول نخواهد بود.
از سوی دیگر، انسانها به میزان معرفت و ایمانشان نسبت به اعتقادات، به شرایع عمل میكنند و درجه قبولی اعمال در پیشگاه خداوند نیز به معرفت و ایمان شخص وابسته است.
بر این اساس، قرآن كریم، آخرین و كاملترین كتاب آسمانی، بیشتر دربردارنده مسائل اعتقادی است، نه احكام فقهی و عملی. حتی در مواردی كه بحثی تاریخی مطرح میشود، به منظور نتایج اعتقادی و اخلاقی از آن و با هدف القای معارف و عقاید دینی و پند و اندرز است. حجم زیادی از كتابهای حدیثی نیز به مسائل اعتقادی اختصاص یافته است.
اصحاب پیامبر اكرم و اهل بیت معصومش علیهمالسلام از ایشان سؤالهای اعتقادی بسیاری پرسیدهاند كه دلیل آن اهمیت اینگونه مسائل و دغدغه درست بودن عقاید بوده است. یكی از راههای اطمینان به درستی عقاید، عرضه عقاید و معارف دینی به محضر معصومان علیهمالسلام است. در واقع شخص عرضه ارائه عقاید خود به محضر معصومان علیهمالسلام خواستار اصلاح عقاید غلط و تأیید عقاید درست و تكمیل آنها است. در جوامع حدیثی در مواردی میبینیم، شخصی محدث و عالم كه با احادیث اهلبیت علیهمالسلام آشنا است و عقاید خود را از معصومان علیهمالسلام اخذ كرده، اعتقاداتش را به محضر امام زنده خود عرضه میكند.(1)
در واقع چنین فردی در صدد از بین بردن احتمال بسیار ضعیف عدم مطابقت عقایدش با آموزههای دینی و به منظور حصول اطمینان قلبی از دین و معارف و عقاید دینی است.
یكی از این موارد، عرض دین حضرت عبدالعظیم، كه از نوادگان امام حسن مجتبی علیهالسلام و از اصحاب امام جواد علیهالسلام و امام هادی علیهالسلام میباشد، در محضر امام هادی علیهالسلام است. از عبارتهایی كه امام هادی علیهالسلام در صدر این حدیث درباره عبدالعظیم به كار میبرد و او را از اولیأ حقیقی و دوستان راستین خود میداند و نیز تعابیر آخر حدیث، عظمت و جلالت عبدالعظیم روشن میشود.
پیام اصلی این كار حضرت عبدالعظیم برای ما این است كه در صدد كسب معارف اسلامی و تصحیح عقاید دینی از طریق مطالعه قرآن و احادیث و مراجعه به عالمانِ اسلامی باشیم و به اطلاعات ناقص خود مغرور نشویم.
حدیث عرض دین حضرت عبدالعظیم در كتابهای متعدد حدیثی همچون امالی صدوق، التوحید، كمال الدین، كفایة الاثر، صفات الشیعه و ... ذكر شده و بزرگان به آن استناد كردهاند و حتی شرحهایی بر آن نگاشته شده؛ از جمله شرح مرحوم قاضی سعید قمی و از معاصران حضرت آیةاللّه صافی گلپایگانی. در اینجا حدیث عرض دین را از كتاب امالی صدوق نقل میكنیم و به شرح آن میپردازیم.
شرح حدیث عرض دین
عن عبدالعظیم ابن عبداللّه الحسنی قال: دخلت علی سیّدی علی بن محمد ابن علی بن موسی بن جعفر بن محمد بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب علیهم السلام، فلمّا بصر بی قال لی: «مرحباً بك یا أباالقاسم! أنت ولیّنا حقاً».
حضرت عبدالعظیم میگوید: به خدمت آقایم امام هادی علیهالسلام رسیدم. پس چون چشمش به من افتاد، فرمود: «آفرین بر تو ای ابوالقاسم! تو به درستی دوست ما هستی».
از این عبارتها، احترام و تعظیم حضرت عبدالعظیم در برابر امام هادی علیهالسلام و نیز عنایت و تكریم امام نسبت به عبدالعظیم حسنی معلوم میشود.
قال: فقلت له: یابن رسول اللّه! إنّی اُرید أن أعرض علیك دینی، فإن كان مرضیّاً ثبتُّ علیه حتی ألقی اللّه عزوجل. فقال: «هات یا أباالقاسم!».
عبدالعظیم گفت: «عرض كردم: ای فرزند رسول خدا! من میخواهم دینم را بر شما عرضه كنم تا اگر مورد رضایت شما است بر آن ثابت قدم بمانم تا خدای عزّوجل را ملاقات كنم». حضرت فرمودند: «دینت را عرض كن».
فقلت: إنی اقول أنّ اللّه تعالی واحد لیس كمثله شیء... .
به نام خدا